La ville que nous sommes devenu.e.s / De stad die we zijn geworden / A cidade que chegamos a ser

vivre ensembleNouveau poème de Ramón Neto pour “Passages” / Nieuw gedicht van Ramón Neto voor “Passages” — BXL, wereldstad / ville-monde. Nederlandse vertaling onderaan + Versión en galego.

 

 

Je suis de cette ville qui est la ville de ceux qui sont sans ville
– Rumi   

 

Retrousser les plaies vers l’intérieur du manteau
et lire sur les lèvres de chaque passant
ton nom.

Tu es déjà
– sans le savoir –
de cette ville.

Elle est le nœud qui nous relie
et nous resserre
autour des cercles concentriques
des vibrations de notre prochaine vie en commun

– au cœur des ceintures périphériques
sa chaleur fera fondre
les cycles de la peur et du vertige
coincés dans les ligaments.

Son histoire est aussi une histoire de démolitions

mais rien ne s’est perdu
et rien de nouveau ne s’est créé
tout se transforme encore
et toujours dans sa cadence
construction/destruction

— et tourbillonne autour du nœud
qui pompe du sang dans nos veines.

Cette ville sera la tienne.
Et, quelque part,
elle l’est déjà,
comme elle est celle de ceux qui sont sans ville.

Tu feras d’elle ce lieu qui défie lassitude et inertie.

Lieu où l’on se débarrasse du lest du passé.

Territoire gagné pour l’éclosion d’un « nous » solide et solidaire.

Sans doute faudra-t-il percer le givre matinal
du plafond de verre de ses jours ouvrables

mais peu à peu tu sentiras comment
elle
– la ville – s’ouvre
à ta chaleur
jusqu’à venir te chuchoter à l’oreille que
« ce que tu cherches est déjà
en train de te chercher. »

Son cœur est au fond aussi anarchique que rebelle
– c’est peut-être celle-là sa stratégie pour résister
à tous les sièges
du cadavre de la grandeur.

C’est clair et net. On le sent venir
dans  les fissures des tunnels et des viaducs
– les herbes sauvages continuent à défier le béton
rien que pour te dire
que cette ville est bien à toi.

C’est bien ici
que tu brûleras tes vêtements
imprégnés de la fatigue du chemin dans le noir
en provenance d’une autre vie.

C’est bien ici
dans les dédales de ses pavés humides
que tes pas retrouveront les empreintes
laissées à contre-courant des frontières.

Dans ses carrefours nous nous dépouillerons
des carcasses de nos vieux démons
tandis que tous les futurs possibles
étincellent dans les caténaires au passage
des premiers trams du matin.

Cette ville est prête à t’accueillir.
Il n’y a pas le moindre doute.

Nos tatouages saignent pour donner un signe de vie définitif.

Nous sommes de cette ville
qui est la ville de celles et ceux qui sont sans ville.

 

Ramón Neto, 2017

 

*

De stad die we zijn geworden


Ik kom uit de stad die de stad is van wie er geen heeft.
— Rumi

De wonden opstropen naar de binnenkant van de jas
en je naam
lezen op de lippen der voorbijgangers.

Nu al kom je
— zonder het te weten —
uit deze stad.

Ze is de knoop die ons verbindt
en aanspant
rond de trillende concentrische cirkels
van ons gemeenschappelijke leven dat komt

— in het hart van de ringen eromheen
smelt haar warmte straks
de cycli van angst en duizeling
verstrikt in onze ligamenten.

Haar geschiedenis is er ook een van afbraak

maar niets ging verloren
en niets nieuws werd gemaakt
en nog verandert alles
in haar eeuwige cadans
constructie/destructie

— en kolkt het rondom die knoop
die het bloed door onze aders pompt.

Deze stad wordt de jouwe.
En ergens
is ze dat al,
deze stad van wie er geen heeft.

Je maakt er die plaats van die moeheid en inertie trotseert.

Waar men zich van de last van het verleden ontdoet.

Gewonnen gebied waar een solide, solidair ‘wij’ ontluikt.

Misschien moet je ’s ochtends de vorst
op het glazen plafond van haar werkdagen nog doorprikken

maar beetje bij beetje voel je dan hoe
zij
— de stad — zich opent
voor je warmte
tot ze je in het oor fluistert
dat ‘wat je zoekt
jou al aan het zoeken is.’

Haar hart is wezenlijk even anarchistisch als rebels
— misschien is dat wel haar strategie om te weerstaan
aan alle bezettingen
van het kadaver van de grootsheid.

Klaar en duidelijk. We voelen het komen
in alle barsten in tunnels en viaducten
— het onkruid blijft het beton tarten
alleen om je te vertellen
dat dit wel degelijk jouw stad is.

Het is wel degelijk hier
dat je je kleren zult verbranden
doordrenkt met de vermoeidheid van die donkere weg
uit een ander leven.

Het is wel degelijk hier
in de mazen van haar natte straten
dat je voetstappen de sporen terugvinden
die tegen de grenzen in werden achtergelaten.

Op haar kruispunten ontdoen we ons
van de karkassen van onze oude demonen
terwijl iedere mogelijke toekomst
kan glanzen in de bovenleiding
van de eerste tram die voorbijkomt.

Deze stad staat klaar om je te ontvangen.
Zonder de minste twijfel.

Onze tatoeages bloeden om een finaal teken van leven te geven.

Wij komen uit deze stad
die de stad is van wie er geen heeft.

 

Vertaling Piet Joostens

 

*

A cidade que chegamos a ser

 

Eu son desta cidade, lugar dxs que non teñen cidade.
– Rumi

 

Remangar as feridas para dentro do abrigo
e ler nos beizos de cada transeúnte
o teu nome.

Ti es xa
– mesmo sen sabelo –
desta cidade.

Ela é o nó que nos conecta
e nos estreita ao redor
dos círculos concéntricos
das vibracións da nosa próxima vida en común

– no corazón dos aneis periféricos
a súa calor disolverá
os ciclos do medo e da vertixe
entalados nos ligamentos.

A súa historia é tamén unha historia de demolicións

mais nada se perdeu
nin nada novo foi creado
todo muda unha
e outra vez na súa cadencia
construción / destrución

– e arremuíñase ao redor do nó
que bombea sangue nas nosas veas.

Esta cidade será a túa.
E, dalgún xeito,
xa o é,
como tamén é daqueles que aínda están a chegar.

Ti farás dela ese lugar que desafía inercia e indiferenza.

Lugar onde liberarse do lastre do pasado.

Territorio gañado para a eclosión dun “nós” sólido e solidario.

Cumprirá perforar a xeada matinal
do teito de vidro dos seus días laborábeis

pero aos poucos irás sentindo como
ela
– a cidade – se abre
á túa calor
até vir murmurarche ao ouvido que
“o que procuras está xa buscándote”.

No fondo sempre foi tan anárquica como rebelde
– e talvez sexa esa a súa estratexia para resistir
a todos os asedios
do cadáver da grandeza.

É unha erupción na pel. Síntese vir
en cada fenda dos túneles e viadutos
– as herbas bravas desafían o formigón
tan só para dicirche
que esta cidade é toda túa.

É aquí
onde queimarás as túas roupas
impregnadas do cansazo
do camiño ás apalpadelas desde outra vida.

É aquí
nos dédalos das súas lastras húmidas
onde os teus pasos darán coas pegadas
que deixaches a contracorrente das fronteiras.

Na súas interseccións desfarémonos
das carcasas dos nosos vellos demos
mentres todos os futuros posíbeis
escintilan nas catenarias coa pasaxe
dos primeiros tranvías da mañá.

Esta cidade está pronta para recibirte.
Non hai dúbida ningunha.

As nosas tatuaxes sangran para dar un sinal definitivo de vida.

Somos desta cidade
lugar de destino dxs que non teñen cidade.

 

Ramón Neto, 2017

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s